„Interpretacje”

 Na wystawę „Interpretacje” zaprasza od 26 czerwca Centrum Sztuki Mościce. Jest to wspólna wystawa malarstwa doktorantów Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, którzy interpretując te same problemy, pokazują całkowicie odmienne podejście do malarstwa.

 

Magdalena Bąk, Witold Boguszewski, Kamil Kuzko, Jadwiga Magryś-Borowiec, Marcin Wilczyński oraz Sylwia Wójcik, to grupa doktorantów Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, których prace składają się na wystawę „Interpretacje”.

Wystawę oglądać można będzie w Centrum Sztuki Mościce od 26 czerwca do 15 lipca, w godzinach 10.00 – 21.00 od poniedziałku do piątku i od 11.00 do 22.00 w soboty i niedziele.
Profesor Teresa Kotkowska-Rzepecka tak pisze o autorach prac we wstępie do katalogu: - Każdy z artystów poprzez swoje prace malarskie podejmuje się badania sensu zjawisk, które go obchodzą i zaprzątają umysł. Interpretacja jest działalnością twórczą, procesem kreacji i nie kończy się na stworzeniu dzieła. Dla artysty jest rodzajem drogi, która jest ciągle otwarta. W sztuce artysta znajduje niezwykły środek wyrażania swojego rozwoju duchowego, który pozwala poprzez dzieła porozumiewać się z odbiorcami, zaprosić ich do wspólnej wędrówki. Punktem wyjścia jest dla artysty poszukiwanie głębszego, ukrytego sensu bodźców, które inspirują go do podjęcia pracy nad obrazem. Stawia samemu sobie ważne pytania, poszukuje drogi do poznania samego siebie. Ralph Waldo Emerson miał tego świadomość, pisząc: „Choćbyśmy cały świat przemierzyli w poszukiwaniu Piękna, nie znajdziemy go nigdzie, jeżeli nie nosimy go w sobie.

Magdalena Bąk - Forma ogniskująca treści jest zazwyczaj zdecydowana, zbudowana na symetrii, centralnie, informująca o czymś wyjątkowym. Każdy obraz składa się z czterech elementów. Pojedynczy element nie jest obrazem, jest fragmentem chaosu, jednak po zestawieniu w całość tworzy spójną, piękną harmonię. Jest to zdecydowana forma krzyża lub koła, sprawiająca wrażenie jakby nadrealnej, zawsze z wyraźnym centrum - punktem lub osią. Każdy utwór jest tak skomponowany, że jego centrum może być przeniesione na peryferyjną część obrazu. Wtedy jednak zmieniają się: przestrzeń, rytmy i światło, natomiast nadal symetria i harmonia tworzą nową strukturalną dynamikę.

 

Witold Boguszewski - Jego malarstwo jest wypełnione wieloma pytaniami o niedostępny i nierozszyfrowany obszar przestrzeni, który jest źródłem inspiracji. Penetrowanie tych obszarów z uwzględnieniem przestrzeni prawdy, dobra, piękna, miłości, wiary zmusza Artystę do znalezienia odpowiedniej formy plastycznej dla trudnych treści. Boguszewskiemu towarzyszy nieustanny niepokój, który jest wyrazem zaangażowania całej osobowości w wytrwałe pytanie o sens istnienia.

 

Kamil Kuzko - Każdy obraz Kamila Kuzko, nawet najbardziej banalna martwa natura jest tematem - jest on we wszystkich obrazach nadrzędny. Jednak żeby taki był, musi być jasno i klarownie przedstawiony bo pretendują te obrazy do monumentalności. Nawet najwcześniejsze obrazy realistyczne inspirowane foto - artem posiadają taką dyspozycje gdzie układy kompozycyjne ułożone najczęściej z pionów i poziomów sprzyjają takiemu odbiorowi i ta cecha zdaję się być charakterystyczna w twórczości Kamila Kuzko, choć jest nie jedyną wyróżniającą te obrazy. Nie byłyby te obrazy tym czym są, gdyby nie doświadczenie malarskie graffiti.

 

Jadwiga Magryś-Borowiec - Artystkę interesuje odkrywanie tajemnicy natury człowieka, jego życie i odchodzenie. W swojej twórczości stara się przybliżyć, a może nawet rozwikłać, problem przechodzenia człowieka ze stanu życia fizycznego w sferę wiecznie duchową. Z bolesnej, dramatycznej ciszy rodzi się w niej obraz, te trudne treści zatrzymuje w plastycznej, ascetycznej, spokojnej postaci ludzkiej. Wizja człowieka odchodzącego zaprząta umysł malarki od wielu lat. Tajemnica śmierci dotyka najgłębszej płaszczyzny ludzkiego lęku.

 

Marcin Wilczyński - Geometryczny ład, matematyczne uporządkowanie, wyrafinowana kolorystyka, drobne elementy organiczne i migotliwość zagadkowych struktur, budują tajemniczą przestrzeń malarską. W każdym dziele Marcina Słowika-Wilczyńskiego podstawą jest konstrukcja, która z kolei jest wynikiem zastosowania statystyki dotyczącej parametrów konkretnego bohatera, związanego z czasem i miejscem. Przykładem takich rozwiązań artystycznych jest cykl malarski Ja miejsce ja czas, poświęcony pamięci Krzysztofa Kieślowskiego.

Sylwia Wójcik - Z przestrzeni wnętrza wynosi elementy wertykalne jak nogi krzesła i stołu, lub zwielokrotnienie tych elementów, w postaci cienia. Nie o odtwarzanie rzeczywistości chodzi. Wprowadzając fragmenty rekonstrukcji z przestrzeni wewnętrznej do zewnętrznej, zmienia siatkę powiązań, dochodzi do kreacji, tworzą się własne wszechświaty - w przestrzeni domniemanego pejzażu. Sylwia Wójcik buduje proste w konstrukcji obrazy. Wstawienie pionowych elementów z wnętrza w wielką przestrzeń utkaną z drobnych śladów, plamek, wymaga odwagi, wyobraźni i doświadczenia, by osiągnąć spójność dzieła.

24.06.2011
Twój komentarz:
Ankieta
Czy wiesz, na kogo oddasz głos w drugiej turze wyborów?
| | | |